Ervaringsverhaal van Jantine
Ik wil iets delen over hoe ik de afgelopen tijd God als Vader heb mogen ervaren in iets wat mijn aardse vader mij niet heeft kunnen geven.
Een tijdje geleden heb ik een familie-opstelling gedaan om zicht te krijgen op bepaalde gevoelens en gedachten. De vraag die bij mij speelde is: zitten ze op mij te wachten? Die kan ik op allerlei verschillende momenten voelen en denken en dat is niet echt fijn. Ik wilde meer zicht krijgen op hoe dat ontstaan is en er herstel op ontvangen. Bij een familieopstelling wordt het familiesysteem letterlijk zichtbaar in de ruimte. Er zijn mensen aanwezig die jouw gezin van herkomst representeren. Je zet deze mensen op een intuïtieve manier in de ruimte neer. De plek waarop ze staan t.o.v. van jou en welke kant ze op kijken, maakt veel duidelijk over het gevoel wat je als kind had. Voor mij was dit erg intens, confronterend om te zien, bevestigend, emotioneel, maar de interventie was ook mooi.
Mijn ouders konden mij niet geven wat ik nodig had, doordat hun zoontje ziek was en op 1-jarige leeftijd overleed toen mijn moeder zwanger was van mij. Ik werd ruim 2 maanden na zijn overlijden geboren. De opstelling liet zien dat de start in mijn leven zwaar was, ik kwam in rouw en verdriet op deze wereld, de aandacht van mijn ouders lag bij hun gemis. Daarvoor had mijn vader ook al zijn eerste vrouw verloren, dus dubbele rouw.
In de opstelling voelde ik de zwaarte en het verdriet, maar ook de omarming en de liefde vanuit het moedergedeelte. Bij het vaderdeel voelde ik dat niet. Wat bijzonder was, is dat ik tijdens de aanbidding de zondag erna, geraakt werd door de liederen, mijn tranen stroomden, maar het was mooi en goed. Ik had het gevoel dat God de Vader mij welkom heette, dat Hij met open armen op mij wachtte, dat Hij blij met mij is. Ik had gedachtes en even later werd het in een lied uitgezongen als bevestiging.
Hieronder de de tekst van het lied: “U bent een Vader die zingt en juicht over ons, uw ogen vol trots en trouw zijn op ons. Nog voor ons bestaan ging uw hart naar ons uit en uw liefde laat ons nooit meer los. U neemt ons bij de hand en danst met ons. Niets in ons bestaan zal U ooit ontgaan, want Uw liefde laat ons nooit meer los. Bij U verdwijnt onze onzekerheid en vinden wij onze identiteit. Met alles wat in ons is, roepen wij nu: Abba.”
Het voelde als een stuk genezing en herstel. God gaf mij wat mijn aardse mij vader mij niet had kunnen geven. De week erna kon ik de opstelling nabespreken en dat was heel fijn, want het riep ook allerlei vragen op. De therapeut vertelde mij dat het logisch is dat ik me nu in mijn leven te veel kan voelen of de vraag voel, zitten ze op mij te wachten. Want ik kwam ter wereld in rouw en verdriet, dit staat los van de liefde die mijn ouders voor mij hadden. Ik mag leren om in mildheid naar mezelf te kijken als ik dit gevoel heb, de kritische stem ken ik al, de milde stem mag ik leren.